حسرت

حسرت

از من  رميده يي  و  من   ساده دل  هنوز

بي  مهري  و جفاي   تو باور  نمي كنم

دل را   چنان  به مهر  تو  بستم  كه  بعد   از اين

ديگر  هواي  دلبر   ديگر  نمي كنم

رفتي  و    با  تو  رفت   مرا شادي و  اميد

ديگر  چگونه  عشق  ترا  آرزو  كنم

ديگر  چگونه مستي  يك  بوسه ی ترا

دراين سكوت  تلخ  و سيه  جستجو كنم

ياد  آر  آن  زن ‚ آن زن  ديوانه  را كه  خفت

يك شب  بروي  سينه ی تو  مست  عشق  و ناز

لرزيد   بر  لبان عطش كرده اش  هوس

خنديد  در  نگاه  گريزنده اش  نياز

لبهاي   تشنه اش   به  لبت  داغ  بوسه  زد

افسانه هاي  شوق ترا  گفت با  نگاه

پيچيد  همچو شاخه ی پيچك  به پيكرت

آن بازوان   سوخته  در  باغ   زرد  ماه

هر قصه اي  كه  ز عشق  خواندي

به گوش  او   در دل سپرد   و  هيچ  ز  خاطر نبرده است

دردا   دگر  چه  مانده   از  آن  شب ‚  شب  شگفت

آن شاخه   خشك  گشته  و  آن  باغ   مرده است

با  آنكه  رفته يي  و مرا   برده يي  ز  ياد

مي خواهمت   هنوز   و  به جان   دوست  دارمت

اي  مرد  اي  فريب   مجسم  بيا  كه   باز

بر  سينه ی پر آتش   خود  مي  فشارمت

 فروغ فرخزاد

مثنوی معنوی مولوی

بشنو از نی چون حکایت می کند            از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند                   از نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق           تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش       باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر  جمعیّتی نالان شدم                جفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظنّ خود شد یار من            از درون من نجست اسرار من

سرّ من از ناله ی من دور نیست            لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست      لیک کس را دید جان دستور نیست

آتشست این بانگ نای و نیست باد         هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد             جوشش عشق است کاندر می فتاد 

نی حریف هر که از یاری برید           پرده هااش پرده های ما درید

همچو نی، زهری و تریاقی که دید       همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون می کند            قصّه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جز بی هوش نیست     مر زبان را مشتری چون گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد                 روز ها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست       تو بمان ای آن که چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد         هر که بی روزیست روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام               پس سخن کوتاه باید والسّلام

      و ..............

                                      مولوی