رفت تا او زنده ماند

رفت تا او زنده بماند

مرد وزن جوان سوار بر موتور در دل شب می راندند. آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند.

زن جوان: یواش تر برو من می ترسم

مرد جوان: نه این جوری خیلی بهتره

زن جوان: خواهش میکنم، من خیلی می ترسم

مرد جوان: خوب اما اول باید بگی که دوستم داری

زن جوان: دوستت دارم،حالا میشه یواش تر برونی

مرد جوان: منو محکم بگیر

زن جوان: خوب، حالا میشه یواش تر بری

مرد جوان: باشه به شرط اینکه کلاه کاست منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمی تونم راحت برونم، اذیتم میکنه.

روز بعد، واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود: برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری در گذشت.

مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون این که زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاست خود را برسر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.

 

آدرس سایت های ئه نوه ر - پندستان - ماه میلاد

www.anvarmilad.blogfa.com

www.anvarb.blogfa.com

www.anvarbarghi.blogfa.com

مناجات

پروردگارا ، دعایم به درگاه تو این است:

 

بی نوایی و تنگ چشمی را از دلم ریشه کن ساز

و از بیخ و بن  برکن

 

اندکی نیرویم بخش تا بتوانم

بار شادی ها و غم ها را تحمّل کنم.

 

نیرو یی به من ارزانی فرما

تا عشق خود را درخدمت و کمک

ثمر بخش سازم.                                           

 

توانی به من عطا فرما

که

هیچ گاه چیزی از بی نوایی نستانم

و در برابر گستاخ و مغرور

زانوی دنائت خم نکنم.

 

      تاگور

دیوان شمس

آب زنید راه را هین که نگار می رسد                               مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد

راه دهید یار را آن مه ده چهار را                                   کز رخ نوربخش او نور نثار می رسد

چاک شده است آسمان ،غلغله ای است در جهان      عنبر و مشک می دهد سنجق یار می رسد

رونق باغ می رسد چشم و چراغ می رسد                غم به کناره می رود مه به کنار می رسد

تیر روانه می رود سوی نشانه می رود                     ما چه نشسته ایم پس؟ شه ز شکار می رسد

باغ سلام می کند سرو قیام می کند                        سبزه پیاده می رود غنچه سوار می رسد

خلوتیان آسمان تا چه شراب می خورند!                  روح خراب و مست شد، عقل خمار می رسد

چون برسی به کوی ما ، خامشی است خوی ما         زان که ز گفت و گوی ما گرد و غبار می رسد

                                         مولوی

 

اقبال لاهوری

چو رخت خویش بر بستم از این خاک

همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر

چه گفت و با که گفت و از کجا بود

 

دو صد دانا در این محفل سخن گفت

سخن نازک تر از برگ سمن گفت

ولی با من بگو آن دیده ور کیست؟

که خاری دید و احوال چمن گفت

 

خدا آن ملّتی را سروری داد

که تقدیرش به دست خویش بنوشت

به آن ملّت سر و کاری ندارد

که دهقانش برای دیگران کشت

 

نهنگی بچّه ی خود را چه خوش گفت:

به دین ما حرام آمد کرانه

به موج  آویز و از ساحل بپرهیز

همه  دریاست ما را آشیانه

       اقبال لاهوری

مولوی

                            با تو یاد هیچ کس نبود روا

ای خدا ای فضل تو حاجت روا

با تو یاد هیچ کس نبود روا

 

قطره ای دانش که بخشیدی ز پیش

متّصل گردان به دریاهای خویش

 

قطره ی علم است اندر جان من

وارهانش از هوا وز خاک تن

 

صد هزاران دام و دانه است ای خدا

ما چو مرغان حریصی بی نوا

 

گر هزاران دام باشد هر قدم

چون تو با مایی نباشد هیچ غم

 

از خدا جوییم توفیق ادب

بی ادب محروم شد از لطف رب

 

بی ادب تنها نه خود را داشت بد

بلکه آتش در همه آفاق زد

 

        مثنوی مولوی

از سعدی

مال از بهر آسایش عمر است

نه عمر از بهر گرد کردن مال

 

دو کس رنج بیهوده بردند

و سعی بی فایده کردند :

یکی آن که اندوخت و نخورد

و دیگر آن که آموخت و نکرد

 

علم چندان که بیش تر خوانی

چون عمل در تو نیست نادانی

 

علم از بهر دی پروردن است

نه از بهر دنیا خوردن

 

سه چیزپایدار نماند :

مال بی تجارت

علم بی بحث

وملک بی سیاست

 

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان

عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان

 

سخن میان دو دشمن چنان گوی

که گر دوست شوند

شرم زده نشوی

میلاد

انور مهناز

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم

وین یک دم عمر را غنیمت شمریم

فردا که از این دیر فنا درگذریم

با هفت هزار سالگان سالگان سر بسریم    

****************************

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

در دهر چه صد ساله چه یک روزه شویم

درده تو به کاسه می از آن پیش که ما

در کارگه کوزه گران کوزه شویم

خوشا آنان که سودای تو دیرند      که سرپیوسته در پای تو دیرند

ته  دل   دیرم   تمنّای   کسانی      که  اندر  دل  تمنّای  تو  دیرند   

باباطاهر

                                    *******

من درد تو را ز دست آسان ندهم    دل  بر نکنم ز دوست  تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی  دارم     کان درد به صد هزار درمان ندهم                   مولوی

                                ********

 

بابا طاهر

یکی   درد   و   یکی  درمان   پسندد                 یکی  وصل  و یکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل هجران                  پسندم  آن  چه  را  جانان   پسندد

                                          ***********

خدایا داد از این دل داد از این دل               نگشتم یک زمان من شاد از این دل

چو فردا  داد خواهان  داد  خواهند               بر آرم من دو صد فریاد از این دل

                                         ***********

به والله  و  به  با لله و  به  تا لله                        قسم  بر  آیه ی  نصر  من  الله

که  دست از دمنت من بر ندارم                       اگر   کشته   شوم   الحکم   لله

قناعت

وقتی به آسمون نگاه می کنی

دوست داری کدام ستاره مال تو باشه

به اونی که کم نور تره قانع باش

چون:

اونی که پر نور تره رو همه نگاه می کنند

خیام

در  دایره ای  که  آمد  و رفتن  ماست            او  را  نه  بدایت  نه  نهایت  پیداست

کس می نزند دمی در این معنی راست           کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

                                          **********

دریاب که از روح جدا خواهی رفت            در  پرده ی  اسرار  فنا  خواهی  رفت

می   نوش  ندانی  از کجا   آمده ای             خوش  باش ندانی به کجا خواهی رفت

پروردگارا

پروردگارا:

             به من آرامش ده  :         تابپذیرم آن چه را که نمی توانم تغییر دهم !

            دلیری ده :                    تا تغییر دهم آن چه را که می توانم تغییر دهم !

            بینش ده :                    تا تفاوت این دو را بدانم !

           مرا فهم ده :       تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند !

                                          جبران خلیل جبران

بقال و روباه

میوه فروشی که یمن جاش بود   روبهکی خازن کالاش بود

چشم ادب بر سر ره داشتی       کلبه ی بقال نگه داشتی

کیسه بری چند شگرفی نمود     هیچ قوامیش نمی داشت سود

دیده به هم زد چو شتابش گرفت   خفت و بخفتن رگ خوابش گرفت

خفتن آن گرگ چو روبه بدید      خواب در او آمد و سر درکشید 

کیسه بر آن خواب غنیمت شمرد   آمد و از کلبه غنیمت ببرد

هر که در این راه کند خوابگاه   یا سرش از دست رود یا کلاه

خیز نظامی که بس از خفتن است    وقت به ترک همگی گفتن است

پند پیر

                           به نام او

جوانی گفت: پیری را چه تدبیر   که یار از من گریزد چون شوم پیر

جوابش   داد  پیر   نغز   گفتار    که در پیری تو هم  بگریزی از یار