دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان، بساطش را پهن کرده بود؛ فریب می فروخت. مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند. توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص، دروغ، خیانت، جاه طلبی و قدرت. هرکس چیزی می خرید و در اِِزایش چیزی می داد. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را. بعضی ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگی شان را .
شیطان می خندید و دهانش بوی گَند جهنم می داد حالم را بهم می زد. دلم می خواست همه نفرتم را در صورتش تُف کنم.
انگار ذهنم را خواند، موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم. فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم، نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد، می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند .
جوابش را ندادم . آن وقت سرش را نزدیک تر آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی. تو زیرکی و مؤمن. زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه. با هرچیزی فریب می خورند.
از شیطان بدم می آمد. حرف هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند. و او هِی گفت و گفت و گفت. ساعت ها کنار بساطش نشستم. تا اینکه چشمم به بسته ای افتاد که لابه لای چیز های دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم: بگذار یک بار هم شده کسی چیزی از شیطان بدزد. بگذار او هم یک بار فریب بخورد.
به خانه آمدم و در جعبه که نامش عبادت بود را باز کردم. توی آن اما بجز غرور چیزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم. دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود. فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام. تمام راه دویدم. تمام راه لعنتش کردم، تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یَقه نامردش را بگیرم، عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم. شیطان اما نبود.
و آن وقت نشستم و های های گریه کردم، از تَه دل.
اشک هایم که تمام شد، بلند شدم ، بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم ، که...
صدایی شنیدم... صدای قلبم را .
***
همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم،به شکرانه قلبی که پیدا شده بود.