وفایی شاعر و عارف کرد

 وفایی

خوش همی غلطد به رویش طرّه ی پر پیچ و تاب

                                 گر   ندیدستی    ببین    هندو  بدوش    آفتاب

دوش در خواب من آمد چشم خواب آلود دوست

                             وین عجب در خواب بودم خواب می دیدم به خواب

شب چو می گریم به یاد رنگ و بوی عارضت

                                 می دهد  از  خشت  بالینم  سحر  بوی  گلاب

چشم شهلای توأم آتش به جان افروختند

                            تُرک مست است این مگر کز دل همی جوید کباب

آب چشم و آتش دل بی قرارم کرده اند

                              چاره ایی  مطرب ، بگو  ساقی  بده  جام  شراب

چشم گریان «وفایی» بین و عکس زلف و رو

                              سنبل  و گلدسته ی  برجسته  از هر  قطره  آب

با نگاه مطرب و ساقی بر آن عهدم هنوز

                                        برنخیزم  روز  محشر  جز  به  آواز  رباب

 

رباعیّات وفایی

                      رباعیّات  وفایی

عارف هوس عشق جهان کی دارد ؟!

                     آن شور و فایی که دل وی دارد

در ناز گل و نیاز بلبل بنگر

                     هر خنده هزار گریه در پی دارد

                       ***

خواهی نرسد به جان تو هیچ گزند

                     بر هیچ مپیچ ، دل بر این هیچ مبند

هیچ است «وفایی» اسباب جهان

                     جز دلبر دلگشای ، چیزی مپسند

                      ***

استاد ادب نصیحتی کرد بیان

                     کین پند به دل نویس برصفحه ی جان

خواهی نشوی چو نامه دو روی سیاه

                     مانند قلم مشو«وفایی» دو زبان

                       ***

ای کرده بد و تو نیک پنداشته ای

                     ناکرده زبد تو هیچ نگذاشته ای

گاهی به وفا بین «وفایی» تو ببین

                     در کشته ی خویش تا چه برداشته ای

 

باغ

  باغ     ( سیاوش قمیشی )

من از صدای گریه ی تو ..... به غربت بارون رسیدم

 تو چشمات ... باغ بارون زده دیدم !!!

چشم تو همرنگ    1  باغِ

            تو غربت غروب پاییز

                           مثل من از  1  درد کهنه لبریز

با تو بوی کاهگل و خاک        عطر کوچه باغ نمناک

                          زنده  میشه

با توبوی خاک و بارون         عطر ترمه و گلابدون

                         زنده میشه

تو مثل شهر کوچک من   

                      هنوز برام خاطره سازی

                                 هنوزم قبله ی معصوم نمازی

تو مثل یاد بازی من  ...........   تو کوچه های پیر و خاکی

        هنوزم برای من             عزیز و پاکی !!!!!!

عاشقانه

هر کس به طریقی دل ما می شکند

                        بیگانه جدادوست جا می شکند

بیگانه اگر می شکند حرفی نیست

                        من در عجبم دوست چرا می شکند

     -------------------------------------

بی تو مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

            همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                شدم   آن   عاشق   دیوانه ....   که بودم

الهه ی ناز

    الهه ی ناز    استاد بنان

باز ......... ای الهه ی ناز          با دل من بساز

                  کین غم جان گداز       برود ز برم

گر دل من نیاسود ...........    از گناه تو بود

 بیا   ..........  تا ز سر گنهت گذرم

                  باز

 می کنم دست یاری به سویت .... دراز

بیا ......  تا غم خود را با راز و نیاز

                                    ز خاطر ببرم

گر ......... نکند تیر خشمت دلم را  ...  هدف

         به خدا همچون مرغ پر شور و شعف

                                    به سویت بپرم ؟!!

نام ماه های سال کردی

ناوی مانگه کوردییه کان

به هار	نه ورۆز(خاکه لێوه)	گوڵان(بانه مه ڕ)	جۆزه ردان
هاوین	پووشپه ر	گه لاوێژ	خه رمانان
پاییز	ره زبه ر	گه ڵارێزان	سه رماوه ز
زستان	به فرانبار	ڕێبه ندان	ره شه مێ

کاریکلماتور

 

- خروس فقیر با گالینا بلانکا ازدواج کرد.

- قرص ماه مسکن عشاق است.

-بعضی از آدمها کودکانی هستند که فقط جسمشان رشد می کند.

- من با رویا زندگی می کنم و رویا با دیگری.

- گاهی پرنده خیالم ، پروازهای برون مرزی دارد.

- بعضی ها قانون را خم میکنند و بعضی ها میشکنند.

- آسمان زیباست ، اما نباید بیش از حد سر به هوا بود. 

- برای فرار از ترافیک زندگی وارد کوچه علی چپ شد.

- بعضی ها به خدا پناه می برند و بعضی ها پشت نامش پنهان می شوند.

- خر و پف یعنی پر حرفی کردن در خواب.

- اکثرا اینترنت به فیلترنت تبدیل می شود.

- بعضی ها خط لبشان نستعلیق است.

- زنبور عسل ، نیش تلخی دارد.

- گاهی اوقات افکارم لابلای نوشته ها گم می شود.

- گاهی اوقات افکارم با سکوت زندانی می شود.

- بعضی ها راه راست را به سوی خود کج میکنند

- دلم برای آدمهای گرسنه کباب است.

- وقتی از دو دلی خسته شد ، یکی از آنها را اهدا کرد.

- با آنکه چینی بلد نبود ولی دست از سخن چینی بر نداشت.

- وقتی نیامدی ، نگاهم دست خالی برگشت.

- چون " دیوانه وار " دوستم داشت از او وحشت کرده و گریختم.

 

کاریکلماتور

 

۱ـ بعضی از کشورها وسایل ارتباط جمعی دارند و بعضی ها وسایل اغفال جمعی.

۲ـ در جدال اعداد این صفر ها هستند که بی طرفند !

۳ـ طناب دار و صندلی به یک اندازه مقصرند .

۴ـ در زندگی بعضی ها هم نفس هستند و بعضی ها هم قفس .

۵ـ روان شناس ها و وکیلان ، زبان گرانی دارند .

۶ـ خود گوی و خود خند ای هنرمند ، این است طنز هدفمند .

۷ـ بعضی ها محو قدرتند و بعضی ها در پی حذف آن .

۸ـ قند خون مزه تلخی به زندگی می دهد .

۹ـ به خاطر پایمال کردن حقوق دیگران ، کفش هایش را محاکمه کردند .

۱۰ـ مشکلات قابل حل زندگی را ، طلاق منحل می کند .

۱۱ـ آنهایی که زبانشان دراز است ، شخصیتی کوتاه دارند .

۱۲ـ بجز آدم پای دار ، همه بیدارند .

۱۳ـ بیهوده متاز ، مقصد همه خاک است .

۱۴ـ بعضی ها اهل دلند و بعضی ها تندیسی از خاک و گل .

۱۵ـ هر ادم خوب گذشته ای دارد و هر آدم گناهکار آینده ای .

۱۶ـ فریاد کشیدنی است ، اما کمتر وزن می شود .

۱۷ـ بعضی ها به عرض زندگی فکر میکنند و بعضی ها به طول آن .

۱۸ـ سر شناس تر از آرایشگر ها کسی را نمی شناسم .

۱۹ـ همیشه درست می گویم ، اما نمی دانم چرا حق با دیگران است .

۲۰ـ باطری خورشید شب ها زیر شارژر ماه است .

از ماست که بر ماست

                    *** از ماست که بر ماست ***

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                                   واندر طلب طعمه، پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت:

                                   امروز همه ی روی جهان زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

                                   می بینم اگر ذرّه ای اندر تک دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پنجه بجنبد

                                   جنبیدن آن پشّه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد وز تقدیر نترسید

                                   بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی

                                   تیری ز قضای بد بگشاد برو راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگر دوز

                                   وز ابر مر او را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

                                   وانگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجب است این که ز چوب و ز آهن

                                   این تیزی و تندیّ و پریدن ز کجا خاست

زی تیر نگه کرد و پر خویش برو دید

                                   گفتا ز که نالیم ؛ که از ماست که بر ماست

                            ( ناصر خسرو قبادیانی )

با زبان کردی

مه سه ل

گوته ی جوان

 

هه‌میشه‌ بۆ گوڵێ خاک به‌ ،

که‌ ئه‌گه‌ر به‌ ئاسمانیش بگات له‌ بیری بێت ریشه‌ی له‌ کوێ یه

 

ئه‌و شته‌ که‌ ده‌توانی بیت پێشکه‌شی خوایه‌ به‌ تۆ

ئه‌و شته‌ که‌ هه‌ی پێشکه‌شی تۆیه‌ به‌ خوا ، تا ده‌توانی بێ وێنه‌ به

‌

هه‌ر ڕۆیشتنێک گه‌یشتنێکی نیه‌

به‌ڵام هه‌ر گه‌یشتنێک ڕۆیشتنێکی پێویسته

‌

ژیان له‌ ڕابردوو و داهاتوو له‌ ژینی ئه‌مڕۆت که‌م ده‌کاته‌وه

‌

ژینی باش، هه‌بوونی شتانێکی زۆر نیه‌

به‌ڵکوو حه‌ز کردن له‌وه‌یه‌ که وا‌ هه‌ست

 

ئه‌گه‌ر ژینت له‌ سه‌هۆڵ (یه‌خ) دروست کرد

بۆ له‌ ده‌س دانی مه‌گری

 

ئه‌گه‌ر سه‌نگ و به‌رد له‌ به‌ر ڕێی چۆم نه‌بوایا

ده‌نگی ئاو ئه‌وه‌نده‌ خۆش نه‌بوو

 

تیشکی خۆر به سه‌ر‌ گیایه‌ک ده‌دات

که‌ له‌ زه‌وی سه‌ری ده‌ر هێنا بێت

 

هه‌میشه‌ به‌و که‌سه‌ پاڵ بده‌

که‌ به‌ که‌س پاڵی نه‌دابێت

ئه‌وه‌ش که‌سێ نیه‌ جوز خوا

 

بادی سازگار به‌ کاری گه‌میه‌یه‌ک دێت که‌ بادبانه‌که‌ی باز کردبێت

 

بۆ هه‌ڵگرتنی تاقمه‌یه‌ک شت هیچ بانکێک نیه

‌

دونیا دوو رۆژه‌:

رۆژێک له‌ گه‌ڵ تۆ

رۆژێک دژ به‌ تۆ

ئه‌و رۆژه‌ی له‌ گه‌ڵ تۆیه‌ مه‌غروور مه‌به‌

ئه‌و رۆژه‌ی دژ به‌ تۆیه‌ ناهومێد مه‌به.

 

پاش ئه‌وه‌ی‌ له‌ باره‌ی

ڕێ کردنی که‌سێک قضاوه‌ت بکه‌ی

به‌ پێڵاوه‌کانی چه‌ند هه‌نگاوێک ڕێ بکه...!‌

 

وه‌کوو دیوار به‌

هه‌رچه‌ند هه‌موو پشتی پێ ده‌که‌ن

به‌ڵام

پشتی که‌س خاڵی ناکا...

 

ئه‌گه‌ر رۆژێک تارێک له‌ سازی ژینت قرتا

وه‌ها ئه‌و سازه‌ بژه‌نه‌ که‌ که‌س پێت نه‌زانێ چیت لێ قه‌وماوه

‌

ئه‌و رۆژه‌ که‌ وا پێت له‌ سه‌ری ئه‌و گه‌ڵا زه‌ردانه‌ ده‌نی

بزانه‌ که‌ وا ئه‌و گه‌ڵایانه‌ رۆژێک هه‌ناسه‌تیان ساز ده‌کرد

 

ئه‌مڕۆ، سۆزی دوێنێیه‌ که‌ چاوه‌ڕێی بووی

ئیدی باش بیسازه‌ که‌ سۆزی

خۆزگه‌ی نه‌خوازی

 

نه‌ ژین ئه‌وه‌نده‌ شیرینه‌،

نه‌ مه‌رگ ئه‌وه‌نده‌ تاڵه‌،

که‌ هه‌مووی شه‌رافه‌تتی پێ بفرۆشی

 

ئه‌وه‌ی که‌ پشت به‌ خۆر ده‌کا

جوز سێبه‌ری خۆی شتێکی دیکه‌ نابینێ