پندستان

                    *** از ماست که بر ماست ***

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواست

                                   واندر طلب طعمه، پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت:

                                   امروز همه ی روی جهان زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

                                   می بینم اگر ذرّه ای اندر تک دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پنجه بجنبد

                                   جنبیدن آن پشّه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد وز تقدیر نترسید

                                   بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی

                                   تیری ز قضای بد بگشاد برو راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگر دوز

                                   وز ابر مر او را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

                                   وانگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجب است این که ز چوب و ز آهن

                                   این تیزی و تندیّ و پریدن ز کجا خاست

زی تیر نگه کرد و پر خویش برو دید

                                   گفتا ز که نالیم ؛ که از ماست که بر ماست

                            ( ناصر خسرو قبادیانی )