وفایی

خوش همی غلطد به رویش طرّه ی پر پیچ و تاب

                                 گر   ندیدستی    ببین    هندو  بدوش    آفتاب

دوش در خواب من آمد چشم خواب آلود دوست

                             وین عجب در خواب بودم خواب می دیدم به خواب

شب چو می گریم به یاد رنگ و بوی عارضت

                                 می دهد  از  خشت  بالینم  سحر  بوی  گلاب

چشم شهلای توأم آتش به جان افروختند

                            تُرک مست است این مگر کز دل همی جوید کباب

آب چشم و آتش دل بی قرارم کرده اند

                              چاره ایی  مطرب ، بگو  ساقی  بده  جام  شراب

چشم گریان «وفایی» بین و عکس زلف و رو

                              سنبل  و گلدسته ی  برجسته  از هر  قطره  آب

با نگاه مطرب و ساقی بر آن عهدم هنوز

                                        برنخیزم  روز  محشر  جز  به  آواز  رباب